Ik heb heimwee, heimwee naar een land dat ik nooit had leren kennen als ik op de verjaardag van mijn moeder en haar tweelingzuster niet naast tante Ria was gaan zitten. Ria heeft ‘n zusje Thea die 10 jaar geleden haar huis en bedrijf in Nederland verkocht en naar Gambia is verhuisd. Thea is eind jaren 90 een aantal maal met haar broer in Gambia op vakantie geweest.
Deze vakanties voedde het gevoel dat zij in Gambia, op bescheiden schaal, praktische hulp kan bieden. Zaken die voor ons vanzelfsprekend zijn, waar we niet eens over nadenken, zijn in dit land afwezig: schoon drinkwater, licht, medicijnen. Vooral de gezondheidszorg is wat haar bezighoudt. Haar stelling: niemand overlijdt meer vanwege geen geld voor medicijnen en/of geen geld voor de diesel van de ambulance.

Thea heeft in Gambia Marie ontmoet toen ze, ruim 9 jaar geleden, op hetzelfde moment in hetzelfde dorp kwamen wonen. Marie, is verloskundige en heeft de supervisie over 11 dorpen waar geen ziekenhuis is. Zij bezoekt in de dorpen de plaatselijke healthworker en vroedvrouw die beiden geen medische opleiding hebben genoten. Marie traint, begeleidt en adviseert hen en brengt de nodige medicijnen (mits voorradig). Ook begeleidt en checkt zij in deze regio alle TB-patienten en zorgt voor tijdige medicatie. Daarnaast regelt zij in deze 11 dorpen de kontroledag voor de zwangere vrouwen en voor de vrouwen die onlangs bevallen zijn (gem. 200 tot 300 vrouwen). Zeer intensief mede vanwege de slechte en hobbelige zandwegen. Haar salaris voor deze zware baan bedraagt omgerekend € 50. Voor ons ondenkbaar maar ook voor Gambia te weinig om van te leven. Naast al haar werk voor de overheid heeft Marie op haar eigen compound een klein kliniekje waar zij, in haar vrije tijd, ook nog de nodige medische zorg verleent. Het kliniekje is inmiddels onmisbaar geworden voor haar omgeving. Met name de zwangere vrouwen, daarvoor is dit kliniekje een uitkomst omdat er in de avond en nacht geen vervoer is naar het grote ziekenhuis. Minstens 2 á 3 keer per week komen hier baby’s ter wereld. Zij zal áltijd een helpende hand bieden, ook aan de armste mensen die geen geld hebben om medicijnen te betalen. Medicijnen voor haar eigen kliniekje betaalt Marie zelf. Dat is bij lange na niet voldoende. De medicijnen zijn in Gambia te koop en worden met geld uit de noodpot aangevuld.  

               De eerste jaren heeft Thea alles zelf bekostigd. Dat kon niet zo blijven. Familie en vrienden wilden haar helpen. Toen is de noodpot in het leven geroepen. Eenmalig of maandelijks  wordt er financieel bijgedragen door een bedragje  in de noodpot  te stoppen. Ondertussen staat de noodpot ook voor:  schoolkosten voor een aantal kinderen, golfplaten dak voor een huisje , diesel voor ambulance, malariamedicijnen,  startkapitaaltje voor eigen winkel, zonnepanelen voor pompen die water in waterput omhoog pompen, 

Thea houdt steeds voor ogen: wél financieel steunen maar de daadkracht moet bij de bevolking vandaan komen. De bevolking zal zelf stappen moeten ondernemen om bijvoorbeeld reparatiewerk te laten uitvoeren, de Noodpot zal dan de kosten voor materialen ophoesten, indien mogelijk. Alle giften die via de Noodpot binnenkomen worden verantwoord in 'n aantal Excel-sheets.  Ik ben een grote fan geworden van de noodpot  van Thea. Er zijn al veel mensen in Nederland (ouderen, kinderen, zelfs 'n schoolklas) die de pot steunen. Wil je na het lezen van dit relaas ook een eenmalige of maandelijkse bijdrage doen, bovenin heb ik het banknummer vermeld.

De economie van Gambia drijft geheel op toerisme. Het zou dus helemaal geweldig zijn als je n.a.v. deze pagina en foto's zo enthousiast bent geworden dat je daar zelf een kijkje wilt nemen.
 Travelpoort is een reisorganisatie die alléén op Gambia reist. Je vindt hen op www.travelpoort.nl. Ga eens kijken!

De NOODPOT helpt.. van mens tot mens.